W pustym świecie, czterech ścian,\r\nSmutek wdziera się, każdego dnia,\r\nW sufit utkwiony wzrok,\r\nGdzie to „SZCZĘŚCIE”, które miało trwać?\r\nDlaczego życie doskwiera tak,\r\nNa samotność skazując każdego dnia.\r\nZe smutkiem zaprzyjaźniam się,\r\nTylko on jest, nie opuszcza mnie…